سياره عاشقان

راهی در بی راهی

کوهها اگر به اندازه پروانه ها عاشق بودند ، سالیان سال عمر نمی کردند و قلبشان از سنگ نبود !

من می دانم برگ زردی بر بال باد پاییزی عاشق تر جنگلی سر سبز است !

و قطره اشکی عاشق تر از رودی خروشان !

پس چرا باید آرزوی دریا شدن را داشته باشیم !

در حالی که می بینیم  رنگین کمان از رقص قطره های باران است !

شاید برای این است که می خواهیم با دیدن ماه رویی همچو ماه

سر بر صخره ها بکوبیم !

یا رد پای عابران گذر کرده از ساحل را پاک کنیم !

مهم نیست که قطره باشیم یا دریا کاش هرگز سراب نباشیم !

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه بیست و سوم دی 1387 ساعت 14:1 |

قلب یخی

 

هيچ وقت نشده بود كه يك شعررو خيلی بيشتر از بقيه شعرا دوست داشته باشم اما .........

 

اينو تقديم می كنم به همه كسايی كه مثل من يخ زدن

 

خواستي از تو نگويم ... دهنم يخ زده است!

در من انگار ستونهاي تنم يخ زده است

آنقدر يخ زده ام من كه كنار نعشم؛

تار و پود نخي پيرهنم يخ زده است

جسم من تاول اين تلخ شدن را تركاند؛

جسدم قبل تر از سوختنم يخ زده است!

قلب من قيمت اين سرد شدن را فهميد!

پيش از آني كه زتو دل بكنم يخ زده است!

در من اينبار تمام جَرَيان ها خشكيد

در تنم مايه ي دل دل زدنم يخ زده است

هيچ عشقي جسد تلخ مرا غسل نداد

زير سنگ لحد من كفنم يخ زده است

كوه ها پوچ و حقيرند ولي بي تو عزيز

تيشه در حافظه ي كوه كنم يخ زده است

قطب سر سبز ترين ساحل اندوهم شد

دشت پر نسترن و نارونم يخ زده است

خواستي اينكه؛«نخواهم و نباشم» باشد!

«من» درون «من و عاشق شدنم» يخ زده است!

خواستم تا بروم ...گم شوم...اما افسوس!!!

خواستن در سكنات بدنم يخ زده است

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:7 |

آنان كه ره عشق نديدند بگريند

 

من رفته ام ازيادِ توهرگزنكنم سوز

آنان كه به يادت بِنِشستند بگريند

هرلحظه ام افسوس تلف شدبه خيالي

وقتي كه به آينده رسيدند بگريند

رفتي ، به خيالت تومرادل بشكستي

آنان كه بدنبال تو هستند بگريند

درفرقه من نيست دل خلق شكستن

آنان كه دل يار شكستند بگريند

مستي سخن عشق و پريشاني ايام

خلقي كه مي وباده پرستند بگريند

بتخانه دل را به نگاهت زدم آتش

آنان كه بت دل ، نشكستند بگريند

پروانه شدن مايه ي فخراست بدان تو

آنان كه پر و بال ببستند بگريند

مرموزترين راه كه ديدم ره عشق است

آنان كه ره عشق نديدند بگريند

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه دهم اسفند 1385 ساعت 12:0 |

دیدن ............

 

دربهارعمرخوداحساس پيری می كنم

تو، جوانی را چنين كمياب هرگز ديده ای

پيش از اين عاشق شدن كفر مسلمانيـــــم بود

كافــــری را دست ِ درمحراب هرگزديده ای

موج اقيانوس بودم بی هراس از هر خطر

موج دريا غرق در گرداب هرگز ديده ای

لب ترك خورده بسوی ناكجا راهی شدم

تشنه ای را با لب سيراب هرگز ديده ای

هيچ دستی را نديدم در شب تنهاييم

عاشق ِ‌ سرخورده  و بی تاب هرگزديده ای

اشك ها تنها رفيق ناله ی شبهای من

چشم يك تنها پر از خون آب هرگزديده ای

محوگشتم در افق های پراز ديوانگی

عاقلی را در پی مهتاب هرگز ديده ای

هرنفس با ياد او جوشيدم از طغيان عشق

چشمه ای جوشان ولی بی آب هرگزديده ای

مصرع آخررسيد و خواب شب از سر پريد

شاعری ديوانه و بي خواب هرگز ديده ای

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه دهم آذر 1385 ساعت 12:49 |

خــرابــاتـی

خراب افتاده ام اينجا ،‌كجايی يار شيرينم

                           بيالطفی بكن برمن بگيراين دست مسكينم

اسیر دست تقـــدیرم، دو چشمم ابر پر باران

                          محبت كن به اين تنها ، بده يك بار تسكينم

به رویم مهرشیدایی به هرچشمی شدم پنهان

                          ودر دنيای تنهايی ، برايت لاله می چينـم                          

فروخفته درون من ،‌تمام غصه های شب

                           بيـا آرامشی بـاشی‌ ،‌بـيا بسيـــار غمـگينم

بيادت هرشب وهرروز، می وپيمانه ميگيرم

                          كه شايد مرحمی باشد، برايم گر چه بيدينم

به خون دل به هر آهی، شرابی ناب ميسازم

                          بيايك جرعه برسركن،بگيراين جام رنگينم

به شبهایی كه پردردم،به دنبال تو ميگردم

                          اگـر پيـدانگردی تو،تورادرخواب می بينم

ازآن روزی که تورفتی،دگرلبخند من گم شد

                         بيا شادی بده برمن ، سبك كـن درد سنگينم

خراب افتاده ام اکنون ردایی نیست بر جانم

                         تمام اشكهايم رفت ، ببين چشمــان خونينـم                

دگر بر این زمین سرد، صباحی چند مهمانم

                         بيـــا تا در دم آخر ، بكاهـی رنـج ديـريـنـم

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 ساعت 11:36 |

فراری ...

 

عــاشق شـدم ، دل را دريــدم

اززنــدگــانی مــن بـــريــــدم

آشــفتگی شــــد يــار و همـدم

وقتـــی صــدايت را شــنيـــدم

محــــو تمــاشــای تــو گشــتم

رســوا شـدن را هـم خريـــدم

زيباييت زيبایی گلـهای مريــم

زيبا تراززيباييت هـرگزنديدم

دل را بـه دسـتـت مـفــت دادم

چون كه خودم را در تو ديـدم

مــن طــاقت دوری نــــــدارم

تنهــایــی آمــد كــرد پيـــــرم

بــا رفتنت زخمــی شــدم مـن

بـی مـرحم است زخـم شـديدم

بـا رنگ اشـــك و آه و نــالــه

نقـش دو چشــمت را كشيـــدم

فرخنده بــود آن عشق بــازی

بـرهرچـه می خـواهم رسيـدم

اكنون فراری گشتم از عشــق

چون طعم تلخـش را چشـــيدم

بـا اينــكه رفتـی وای بــر مـن

بــا يـــاد تو هــر دم پــــريديـم

|+| نوشته شده توسط فاتح در یکشنبه هفتم آبان 1385 ساعت 8:54 |

مـــــــــــــــــــــــن

اين منم ، گم شده در عالمی از جنس سياهی

                                چون كه او رفت شدم پيكری از رنگ تباهی

سبز بودم ، همه را رنگ خــودم می ديدم  

                                او تبر زد  به منــو ، وای چــه بـد خشـكيدم

عاشقش گشتم و او با دل من جنگ گرفت

                                شيشه گشتم كه ببيند ، ولی او سـنگ گـرفت

بال وپرميزدم ازديدن او،ليك به صيدم بنشست

                                 او كه ترسيد ز پــــرواز، پـــرم را بشكست

دردمندم ، همهء زندگی ام پــر درد است  

                                  گرم بود اين دل من ليك كنون بس سرداست

مرد تنهای شبم ، اشك شد است همسفرم

                                  غصه دارم ، به كه گويم كه چنين دربه درم

ديگراززندگی و عـــدل فلك خسته شــدم

                                   من رهــــا بودم و با ديدن او بسته شـــدم

فاتحـم من ، ولی افسوس هميشــه مغــلوب

                                دل چو از دست بدادم شدم آشفتهء ســـركوب

 

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه یکم آبان 1385 ساعت 11:45 |

درد دل

 

آسمان ای شاهد تب های من

                         

        ای‌رفيق ناله ء شب های‌ من

 

 آسمان فرياد دارم گوش كن

                       

             غصه هايم را كمی خاموش كن

 

ديدی آخر رفت و من تنها شدم  

                     

    هم نفس،هميار با غمها شدم

 

آسمان ديدی چگونه عهدها ازياد رفت؟

 

حرفهای عاشقانه يك به يك بر باد رفت؟

 

آسمان آينده ام رنگ تباهی را گرفت

 

آرزوهايم همه رنگ سياهی را گرفت

 

ديدی آن قول و قرارش تك به تك افسانه بود

 

ديدی او با عشق هم از ابتدا بيگانه بود

 

ديدی آن چشمان زيبا ، خالی از احساس بود

 

ديدی او در عشق بازی مشكلش وسواس بود

 

آسمان غمگين تر از من تا به اكنون ديده ای؟

 

خوشتر از بوی خوش مريم، گلی بوييده ای؟

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه هفدهم مهر 1385 ساعت 19:38 |

زندگی و عشق

 

 خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روزتولدت، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... .... امروز تولدمه

  زندگی شاید آن لحظه ای باشد ، که برای نخستین بار دیدمت !

   آن لحظه که ، چشمانت ، آینده ای را که در ذهنم ساخته بودم ،

   دگرگون کرد و مرا بدنبال خود کشاند !

   چه بی هدف ! چه بی سرانجام ! چه پوچ ،    به دنبالت می دوم !

    زندگی ....

   شاید آن لحظه ای باشد که به تو می رسم !

                                          فقط من باشم و تو !

    شاید هم ، آن لحظه که با چشمانت ، تلخ ترین بدرود جهان را می گویم !

                 شاید لحظه ی وداع !

     زندگی ....

    شاید تلخ ، شاید پوچ ، شاید سفید ، و یا سیاه !

                           زندگی ، ...       شاید شیرین باشد !

     زندگی ادامه دارد !

               چه تلخ باشد و

                                                     چه شیرین !

                                            ***********************

دوستش داری ! دیوانه وار !

 تمام تار و پود احساست او را فریاد می زند !

 نگاهش ویرانت می کند ، دوباره تو را می سازد ،

 می میراند تو را و دوباره ....

 با نفس مسیحایی اش زنده ات می کند !!

 آهنگ صدایش ، تو را از زمین جدا می کند !

 احساست را به جرم دوست داشتن ، به صلیب می کشد !

 قلبت آماج نامهربانی هایش شده ...

 ولی باز هم ....

         دوستش داری ! دیوانه وار !!       

 ... می دانی که دوستت ندارد !... حتی ذره ای !...

    احساست را به بازی گرفته !!

 و اینجاست که این معادله صادق است :

                                        عشق = تنهایی  !!

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385 ساعت 11:31 |

کاش

 

                      كاش در يك صبحی

             قاصدكها خبر از آمدنت می دادند

                         كاشكی می ديدم

   شاپرك ها همه گی ،خانه ای جنس وفا می سازند

                    كاش از شربت عشق

           قطره ای هم به تو احسان می شد

                      كاش مريم همه جا

                  گل زيبای بهاران می شد

               كاش می ماندی وخود می ديدی

          عاشقی مايه ی تحقيرو حقارت ها نيست

                       كاش می دانستی

            عشق يعنی چه ورنگش در چيست

              كا ش يك بار دگرصبح و نسيم

                عطر زيبای تو را می دادند

              كاش چشمان پر از غصه ی من

              روی زيبای تو را می ديدند

 

 

    اگر می دانی در این جهان کسی هست

 

که بادیدنش رنگ رخسارت تغییر می کند  

 

و صدای قلبت آبرویت را به تاراج می برد  

 

مهم نیست ........ که او مال تو ......... باشد

 

مهم این است که فقط باشد...... زندگی کند........ لذت ببرد.......... و نفس بکشد

 

                   

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه ششم شهریور 1385 ساعت 21:27 |

مــــــــــــــــــــــــر یــــــــــــــــــــــــم

 

  من به مریم وفا نمودم و او

 پشت پازدبه عشق وامیدم

 هرچه دادم به اوحلالش باد

 غیر از آن دل که مفت بخشیدم

 دل من کودکی سبک سربود

 من ندانم چگونه رامش کرد

 او که می گفت دوستت دارم

 پس چرا زهر غم به جانم کرد

 باز هم دارم آنچه را که دو سال

 ریختم چون شراب در کامش

 دارم آن سینه را که او می گفت

 تکیه گاهیست بهر آلامش

 زانچه دادم به او مرا غم نیست

 حسرت واضطراب و ماتم نیست

 غیر از آن دل که پر نشد جایش

 به خداچیزدیگرم کم نیست

 کو دلم کو دلی که بردونداد

 غارتم کرده داد می خواهم

 دل خونین مرا چه می خواهد

 دلی آزادوشاد می خواهم

 دگرم آرزوی عشقی نیست

 بی دلان را چه آرزو باشد

 دل اگر بود باز می نالید

 که هنوزم نظر به او باشد

 او که از من بریدوترکم کرد

 پس چرا پس نداد آن دل را

 وای بر من که مفت بخشیدم

   دل آشفته حال غافل را

 

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385 ساعت 21:4 |

قصه ی تکراری شبهای من ..

 

باز من ، باز اين اتاق سرد وتاريك دلم

                        باز اشكی خيس كرد اين گونه ام

باز شمعی سوخت در تكرار سخت خستگی

                       رفت وراحت شد ازاين دنيا وازاين زندگی

بازهم من ماندم و يك كوله بار از خاطره

                       صحبت از رنگينی ِ بی رنگ ِ‌ رنگ ِ فاصله

باز غم هايم بدون دعوت همراهم شدند

                        غصه هايم در كنارم همدم راهم شدند

باز هم افسار شب افتاد دست بی كسی

                        يكه تازی می كند در اين شبم ، وه چه بسی

بازهم تاريكی ِ شب فصل احساسم ربود

                      همچو آن چشمان او عقل از دل وجانم زدود

بَـه سياهی باز رنگ گيسوان او گرفت

                       اين چه اوهامی است  يا رب، مانده ام من در شگفت

باز تنهایی مثال جغد شومی پر كشيد

                       با دو چنگالش تمام لحظه هایم را دريد

باز هم يك شعر ديگر آمدوپايان رسيد

                      خواب از چشمان بی خوابم پريد

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385 ساعت 15:39 |

برای تو ....

 

همه تن چشم شوم

 چون تو در آيی

       به نگاهم

      به خيالم

   به سكوتم

تو نگينی كه خدا داده به انگشتر مهرم

به دل انجمن انجم شبهای سپهرم

                   تو نه زيبای سهيلی

                  تو نه خورشيد ، نه ماهی

تو شدي كعبه ی من

نه ، توشدی قبله ی من

نه ، توخود نورخدایی

كه به تاريكی انديشه یِ من دست كشيدی

فصل زنگار دل من

         توزدودی ،

       تو بريدی

تب تنهایی وسردرگمی من

تو به ايجاز نگاهت

سفر سبزتر از عالم فردوس نوشتی

              به گل آيينه ی دفتر شعرم

پس تو ای سبز بمان

درفلك صبح سكوتم

تادم رويش پژواك قنوتم

تا همانجا كه خدا هست و من و تو

تا همانجا كه طلوعيست ، به اندازه ی يك باغ پر از صحبت مريم

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه پانزدهم تیر 1385 ساعت 16:21 |

دنیای سرد من

 

رهايم كن تو تنهايی

كه من ويرانهای از نقش يك دردم

چو آتش بوده ام روزی

ولی اكنون مثال شاخه ای سردم

رهايم كن كه من اينك شبيه برگ پاييزی

زمين افتاده ای ، زردم

 

نيا پيشم تو دلتنگی

دلم از پيش ِ من رفته !

چه می خواهی دگر از من

دلم بي بال و پر گشته !

نيا تا من بسوزم در غم هجران

نيا چون من همينك خسته ام ، خسته

 

به دنبال تو ام ای اشك

چرا پيشم نمی آيی

چرا در اوج سر مستی

چنين از من گريزانی

گمان كردم كه در تنهايی ِ‌ سنگين شبهايم

بدون منت واجبار ، كنارم باز می مانی

 

حرامم گشته ای لبخند

به اين روزو به شبهايم !

بيا يك دم نشين اكنون

كنارو كنج لبهايم

بيا تا گرميت رنگی دگر پاشد

به رنگ سرد دنيايم

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در یکشنبه چهارم تیر 1385 ساعت 10:2 |

شمع و پروانه ...

 

چرا پروانه ، دور شمع مجنون وار می چرخی

مگر از او چه می خواهی ؟

كه می سوزد پروبالت

 دل و جانت

تمام هستی و احساس و افكارت

چه می گويی مگر او را

برايت اشك می ريزد

كمی می رقصدو آرام می گيرد

ز حرفت اين چنين ديوانه می ميرد

چه می گشتی تو در پيشش

كه شيرين تر ز جانت بود

كه رنگش خوشتر از رنگ جهانت بود

كه زيباتر زبالت بود

شنيدم من به او گفتی

كه« من عاشق شدم جانا

به رنگ شعله های تو

به اشك و گريه های تو

به لحظه ، لحظه های تو»

و او هم اين چنين بی پرده پاسخ داد

« نيا جانا، فنا ميگردد آن جانت

كه من اشكم برای توست

برای جان شيرينت

برای بال رنگينت  

برای لحظه ها و باور و ، اين عشق سنگينت »

ومن هم آرزو دارم ومی گويم خدا يا كاش

كه من هم لحظه ای پروانه ای بودم

درون داستان عشق

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و ششم خرداد 1385 ساعت 17:15 |

چرا ؟ ...

 

 

چرابايد چنين باشد؟

 

زمين و آسمان مملوء زدلتنگی

جهان سرشاراز سنگينی ِ بيداد و صدرنگی

ومن آواره ای از جنس رنجيدن؟

 

چرا بايد به دريا داد بی تابی

به ساحل داد بی خوابی

صدف را در ته دريا نفهميدن؟

 

چرا عاشق مثال من شبيه ِ برگ پاييزاست

فقير و زرد و بی چيز است

چرا اينگونه سنجيدن؟

 

چرا دستان تو رفتند ومن تنها شدم تنها

مثال برگی از گلها

چنين بر خاك غلتيدن؟

 

چرا مريم دگر بوی ِ سلامت را نمی بخشد

چرا پيچك به روی من نمی خندد

چرا اينگونه بی آواز رقصيدن؟

 

چراپروانه ها ديگر سراغ من نمی آيند

وشبها پيش من تنها نمی مانند

چرا اينگونه پوكيدن؟

 

چرا آتش نميگرد جهان سردوخاموشم

چرا رفتی تو از پيشم

ومن در هاله ای ازرنگ ِ پوسيدن؟

 

چرا بايد چنين باشد

جدايی ، حرف من باشد

چرا بيهوده ، پرسيدن؟

 

 

 

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه یازدهم خرداد 1385 ساعت 15:3 |

خدا حافظ

 

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

                                         خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

  خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

                                         در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

  و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

                                        و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

  چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

                                        چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

  خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی

                                        خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

                                        خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1385 ساعت 15:55 |

خواستن...

 

 

بازكن پنجره را

 

آنچه بر پنجره ات می كوبد اشك من است، باران نيست

 

باز كن قاب بگيرم رخ زيبای تورا

 

باز كن پنجره را

 

آن صدايي كه شنيدی ، غرش ابر زمستانی نيست

 

بلكه فرياد حزين دل بيمار من است

 

باز كن چون كه تو پر كردی  پر ، كاسه درد مرا

 

باز كن پنجره را

 

من به لبخند تو همچون نفسم محتاجم

باز كن تا كه ببينم لب خندان تو را

باز كن پنجره را

غصه بی تو شدن می شكند قلب ودلم

باز كن تا نشكسته همه جان مرا

باز كن پنجره را

اگر از بودن من يك نفس آزرده شدی

پس بمان وبنگر مرگ مرا

باز نكن پنجره را

|+| نوشته شده توسط فاتح در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385 ساعت 13:27 |

عشق چیست؟

                    

      چون به دریا رسیدند گفت : طوفانی شدن      

      ابر جوابشان داد : باریدن

       تا از درخت پرسیدند گفت : خشکیدن

         زمانی که کوه را دیدند گفت : آتشفشان گشتن

        آتش گفت: خاکستر شدن

         و انسان گفت : عشق یعنی طوفانی شدن وباریدن سپس خشکیدن 

            وسوختن ودرنهایت خاکستر شدن

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1385 ساعت 17:54 |

عشق

 

 

عشق يعنی مردن وپرپر شدن        عشق يعنی گور رفتن بی كفن

 

عشق يعنی  شادی وافسردگی         عشق يعنی مستی ودرماندگی

 

عشق يعنی وحشت وبیچاره گی       عشق يعنی صحبت از د دلدادگی

  

عشق يعنی گريه كردن بی صدا        درد ودل با هيچ كس غير از خدا

 

عشق يعنی فصل زرد سوختن          چشم بر يك يار ويك دل دوختن

 

عشق يعنی خنده های واژگون           قصه و افسانه سازی ، نازگون

 

عشق يعنی چشمه ای از جنس نور     لال گشتن ،كرشدن ،يا كوركور                          

 

عشق يعنی وصف شيرين نگاه           دور گشتن ، پا ك بودن از گناه

 

عشق يعنی شربتی تلخ از وفا            تيره گی ، افسونگری ، جوروجفا

 

                         عشق يعنی لذت از بودن ، همين

                     

                          حرف فاتح می شود روزی يقين

|+| نوشته شده توسط فاتح در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1385 ساعت 13:26 |

....

     

   *  این شعر یک ترانه است که من خیلی دوستش دارم*

            آسمان چشم او آینه ی کیست؟

             آنکه چون آیینه با من روبرو بود

            درد ونفرین بر سفر باد

             سرنوشت این جدایی دست او بود

                   ***************

       گریه نکن که سرنوشت گرمرا از تو جدا کرد

        عاقبت دلهای ما با غم هم آشنا کرد

        من گلی پژمرده بودم        گر تورا صد رنگ و بو بود

        آنچه گفتی با دل من         صحبت سنگ و سبو بود

      ای دلت خورشید خندان سینه تاریک من سنگ قبر آرزو بود

|+| نوشته شده توسط فاتح در سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385 ساعت 18:50 |

وقتی تنهایم

                                  مرا ببر ...

 

     مرا ببر به كهكشان كهنه و سپيد عشق   

      برای چه؟

      كه نو كنم دوباره من تمام آن ستاره ها

     

      مرا ببر به جاده ها ی بی افق

        برای چه؟

       كه مركبی دهم به آن پياده ها

 

      مرا ببر به بيستون

      برای چه؟

      كه من دوباره می زنم بياد عشق ، تيشه ها

  

     مرا ببر به سرزمينی از سكوت

     برای چه؟

     كه من سرايم از دلم ، به روز و شب ، ترانه ها

    

      مرا ببر به شب نشينی ديار عاشقان

      برای چه؟

       كه من شراب می دهم تمام آن پرنده ها

 

       مرا ببر به جلگه های خشك گشته ی هوس

       برای چه؟

        كه شستشو دهد دلم تمام آن گناه ها

 

       مرا ببر كه من دوباره من شوم

       برای چه؟

       كه خسته ام ازاين زمان ، ازاين زمين ، ازاين همه دوباره ها

 

                     (شعر:فاتح معصومی)

|+| نوشته شده توسط فاتح در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385 ساعت 16:29 |

اعتراف

 

تو می دانی كه بی تو لحظه های من پر از تشويش ودلتنگی است،

چرا گاهی نمی مانی؟

 

تو می دانی كه آن يك قطره اشك تو، دل ديوانه ی من را، به يك دم می كشد آتش،

چرا گاهی تو می گريی؟

 

تو می دانی كه لبخندت طراوت می دهد اين قامت خشكيده ی دل را،

چرا گاهی نمی خندی ؟

 

و می خواهم بدانی حرف آخر را ،

اگر پيشم نمانی تو،

                      اگر گاهی بگريی تو،

                                              اگر حتی نخندی تو،

به آن چشمان بی آلايشت سوگند، كه تو معشوق من هستی

چرا حرفم نمی فهمی؟

 

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385 ساعت 17:31 |

 

اگه موقعی که می بینمت بهار باشه همه برگای زردو میریزم زیر پاهات

اگه تابستون باشه یه آدم برفیه بزرگ برات درست میکنم

اگه پاییز باشه یه فرش از غنچه های رز برات میبافم

اگه زمستون باشه آفتاب و قرض میکنم تا همه ی سردی ها و یخها رو آب کنه

اما اگه نتوستم این کارهارو بکنم فقط بهت میگم دوستت دارم ! همین ..  

|+| نوشته شده توسط فاتح در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385 ساعت 15:5 |

ترس

 

 

اولش میترسیدم نگات کنم  بعد از این که نگات کردم میترسیدم ازت خوشم بیاد

بعد از اینکه ازت خوشم اومد می ترسیدم که عاشقت بشم

بعد که عاشق شدم می ترسیدم از دست بدمت

حالا که از دست دادمت از چی باید بترسم !!!! 

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه یکم اردیبهشت 1385 ساعت 16:18 |

تو دریای ناز

 

تا تو كفشت شد انيس چشم من

روشن از بوی تو شد تاريك قلب حس من

خيس شد ايوان خشك ديده ام

دعوت چشم تو دود بی كسيهايم زدود

چشمهايم شد تو را تا هر كجا

بود حرف عطر تو در كوه و دشت

هاله ی ماه تو شد خورشيد فصل تيره ام

همت مهر تو شد آرام دست خسته ام

من شدم يك بحر از راز و نياز

توشدی افسون گری افسانه ساز

من به خاكت صد نماز

تو همه دريای ناز

تو پر از بی باك صد پروانه ای

من پر از هشيار صد ديوانه ام

پس بناز .........  پس بگرد

گرد اين آيينه ی پر رمز وراز

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385 ساعت 17:20 |

کاش می ماندی .......

 

                                       

                       

                     گمشده

 

بعد از آن ديوانه گی ها ای دريغ

باورم نايد كه عاشق گشته ام

گوئيا « او » مرد در من كاين چنين

خسته و خاموش وباطل گشته ام

 

                    ***

هردم از ايينه می پرسم ملول

چيستم ديگر به چشمت ، چيستم؟

ليك در آيينه می بينم كه وای

سايه ای هم زانچه بودم نيستم

 

                   ***

همچو آن رقاصه هندو به ناز

پای می كوبم ولی بر گور خويش

وه كه با صد حسرت اين ويرانه را

روشنی بخشيده ام با نور خويش

 

                   ***

ره نمی جوييم بسوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی او را زبيم

در دل مرداب ها بنهفته ام

 

                   ***

می روم ، اما نمی پرسم ز خويش

ره كجا ؟ منزل كجا ؟ مقصود چيست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

كاين دل ديوانه را معبود كيست

 

                   ***

او چو در من مرد ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی ديگر گرفت

گوئيا شب با دو دست سرد خويش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

             

                   ***

آری آری ، اين منم اما چه سود

او كه در مكن بود ديگر نيست  ،نيست

می خروشم زير لب ديوانه وار

او كه در من بود  ، آخر كيست كيست ؟

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385 ساعت 17:17 |

سردرگمی

 

    می گويند عاشق بايد دست از دنيا بكشد من هم عاشقم اما نمی دانم چه كنم

چون تو دنيای منی

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385 ساعت 14:26 |

آرزو داشتم ...

 

 

كاش می آمدی .....

 

ونور چشمانت، سياهی شبهای بی كسی را آتش می زد،

 

صدايت ، گوش گوشه های گوشه نشينی را كر می كرد ،

 

دستانت، ديگر نمی گذاشتند تنهايی نوازشم كند ،

 

دل گرمت ، شب های سرد سرگشتگی را گرم می كرد،

 

ابروانت، شاه راهی می شدند در بی راهی هايم ،

 

گيسوانت ، طنابی بودند برای نجات از چاه سر در گمی ،

 

 و لبخندت ... غم هايم را به تاراج می برد ،   افسوس هنوز نيامدی !

 

 كاش می آمدی ...

 

|+| نوشته شده توسط فاتح در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385 ساعت 12:11 |

دو نصیحت

 

تا کسی را بیشتر از خودت دوست نداشتی به او نگو دوستت دارم.

تا به کسی بیشتر از خودت اعتماد نداشتی به او نگو عاشقتم.

|+| نوشته شده توسط فاتح در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 ساعت 17:50 |